علائم دلتنگی شدید | نشانه‌ها و راهکار فوری

چکیده

دلتنگی شدید (Intense longing) یک واکنش طبیعی به فقدان یا جدایی است که در بسیاری از افراد تجربه می‌شود، اما زمانی که شدت یا مدت آن افزایش یابد، می‌تواند بر زندگی روزمره و سلامت روان تأثیر منفی بگذارد. این مقاله با هدف شناسایی علائم دلتنگی شدید و ارائه راهکارهای فوری و کاربردی، علائم هیجانی، رفتاری، شناختی، جسمانی و دیجیتال را بررسی می‌کند. همچنین تفاوت بین دلتنگی طبیعی و ناسالم، محرک‌های رایج، و جعبه‌ابزار ۲۴ ساعته برای مدیریت فوری معرفی می‌شود. یک برنامهٔ هفت‌روزهٔ مدیریت دلتنگی و نشانه‌های نیاز به مراجعه به متخصص نیز ارائه شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ترکیبی از حذف محرک‌ها، تنظیم روتین‌های ترمیمی، بهره‌گیری از شبکهٔ حمایتی و کمک حرفه‌ای می‌تواند شدت دلتنگی را کاهش داده و بازگشت به زندگی عادی را تسهیل کند.

مقدمه

تعریف کوتاه دلتنگی شدید و چرا شدت/مدت اهمیت دارد

هشدار: نشانه‌ها «قطعی» نیستند؛ ارزیابی زمینه لازم است

دلتنگی شدید (Intense longing) واکنشی روانی است که در پاسخ به جدایی، فقدان، یا تغییرات مهم زندگی ایجاد می‌شود و می‌تواند تجربهٔ فرد را تحت تأثیر قرار دهد. گرچه دلتنگی بخشی از فرآیند طبیعی سازگاری است، شدت و مدت طولانی آن می‌تواند عملکرد روزمره را مختل کرده و با اختلالات روانی مانند اضطراب و افسردگی هم‌پوشانی داشته باشد (Smith & Jones, 2020). ارزیابی دقیق زمینه‌ای و تشخیص نشانه‌ها برای تعیین ضرورت مداخلات فوری حیاتی است، زیرا علائم دلتنگی شدید همیشه قطعی و یکسان نیستند و عوامل فردی و محیطی نقش مهمی دارند.

این مقاله به بررسی علائم دلتنگی شدید و راهکارهای عملی می‌پردازد، با هدف ارائه ابزارهایی که افراد بتوانند در ۲۴ ساعت نخست شدت احساسات خود را کاهش دهند و با برنامه‌ای هفت‌روزه به مدیریت بلندمدت دلتنگی بپردازند. دسته‌بندی علائم به هیجانی، رفتاری، شناختی، جسمانی و دیجیتال، امکان درک جامع‌تر و کاربردی‌تر را فراهم می‌کند، و با توجه به محرک‌ها و سناریوهای ویژه، راهنمایی‌های علمی و عملی برای بازگشت به زندگی عادی ارائه می‌شود (Brown et al., 2019).

نکته مهم

دلتنگی در افراد مختلف نمودهای متفاوتی دارد که نشآت گرفته از نوع شخصیت و شرایط روانی و اجتماعی فرد است و این که با دلتنگی چگونه برخورد می کند ، در ادامه در این مطالعه بررسی می کنیم که علائم دلتنگی شدید ، نشانه ها و راهکارهای فوری چیست .

علائم دلتنگی شدید (دسته‌بندی عملی)

علائم دلتنگی شدید (Practical Categorization of Intense Longing)

هیجانی (Emotional Signs)

موج‌های اندوه/اشک ناگهانی، تحریک‌پذیری، حس بی‌ارزشی یا گناه

دلتنگی شدید معمولاً با نوسانات هیجانی شدید همراه است. افراد ممکن است موج‌های ناگهانی اندوه، تحریک‌پذیری بالا، و احساس بی‌ارزشی یا گناه را تجربه کنند. این واکنش‌ها با سیستم عصبی و پاسخ به استرس مرتبط هستند؛ تحقیقات نشان می‌دهند که هیجانات منفی طولانی‌مدت می‌توانند فعالیت قسمت‌های لیمبیک مغز مانند آمیگدالا را افزایش دهند و حساسیت هیجانی را تشدید کنند (Kross & Ayduk, 2017).

علت دلتنگی یهویی برای یک فرد | نشانه‌ها و مدیریت

راهنمای کامل را بخوانید

مثال عملی: فردی که از جدایی رنج می‌برد ممکن است هنگام شنیدن آهنگ خاطره‌انگیز ناگهان به گریه بیفتد یا در واکنش به پیام کوتاه بی‌جواب شده، تحریک‌پذیر شود. شناخت این علائم می‌تواند اولین گام برای پذیرش تجربه و اقدام به مدیریت هیجانی باشد.

رفتاری (Behavioral Signs)

چک‌کردن مکرر شبکه‌های اجتماعی/پیام‌ها، بازگشت مداوم به مکان‌های مشترک، اختلال در کار/تحصیل

رفتارهای مرتبط با دلتنگی شدید غالباً شامل تلاش مداوم برای برقراری تماس یا بازگشت به موقعیت‌های گذشته است. مثال‌ها شامل چک‌کردن مکرر شبکه‌های اجتماعی و پیام‌ها، بازدید مکرر از مکان‌های مشترک، و اختلال در کار یا تحصیل است. تحقیقات روانشناسی رفتاری نشان می‌دهند که این رفتارها نوعی «پاداش فوری» برای کاهش اضطراب هستند، اما در بلندمدت می‌توانند چرخهٔ نشخوار فکری را تقویت کنند (Sbarra & Hazan, 2008).

مثال عملی: فردی که تازه رابطه‌ای را از دست داده، ممکن است ساعات طولانی را صرف مرور پروفایل طرف مقابل یا بازگشت به مکان‌های خاطره‌انگیز کند، که این رفتار مانع تمرکز و بهره‌وری روزمره می‌شود.

شناختی (Cognitive Signs)

نشخوار فکری («ای‌کاش…»)، رمانتیزه‌کردن گذشته، تمرکز ضعیف

در دلتنگی شدید، نشخوار فکری («ای‌کاش…») و رمانتیزه‌کردن گذشته شایع است. تمرکز بر یادآوری خاطرات خوش و مقایسهٔ آن با وضعیت کنونی باعث کاهش توانایی تصمیم‌گیری و توجه می‌شود. مطالعات نشان می‌دهند که این الگوهای شناختی با فعالیت بیش‌ازحد در شبکهٔ پیش‌پیشانی مغز همراه است که توانایی تنظیم هیجانات را کاهش می‌دهد (Nolen-Hoeksema et al., 2008).

مثال عملی: شخص ممکن است ساعت‌ها به این فکر کند که اگر کاری متفاوت انجام می‌داد، رابطه ادامه می‌یافت، و این تمرکز ذهنی مانع انجام وظایف روزانه می‌شود.

جسمانی (غیرتشخیصی)

(Physical Signs – Non-diagnostic)

بی‌خوابی/بی‌اشتهایی، تپش قلب، خستگی مفرط

دلتنگی شدید می‌تواند به صورت علائم جسمانی ظاهر شود، هرچند این علائم به تنهایی برای تشخیص مشکل روانی کافی نیستند. شایع‌ترین نشانه‌ها شامل بی‌خوابی، بی‌اشتهایی، تپش قلب، و خستگی مفرط هستند. این واکنش‌ها ناشی از فعال‌شدن سیستم عصبی سمپاتیک و افزایش هورمون‌های استرس مانند کورتیزول است (McEwen, 2007).

مثال عملی: فردی که دلتنگی شدیدی را تجربه می‌کند ممکن است شب‌ها نتواند بخوابد، صبحانه نخورد و هنگام انجام کارهای روزمره انرژی کافی نداشته باشد. توجه به این علائم به فرد کمک می‌کند تا اقدامات ترمیمی مانند تنفس عمیق، پیاده‌روی کوتاه یا استراحت منظم را جدی بگیرد.

دیجیتال (Digital Signs)

«تماس قطره‌ای»، اسکرول وسواسی، نگه‌داشتن یادگاری‌های آنلاین

برای رفع دلتنگی چه سوره ای بخوانیم | آیات آرامش

راهنمای کامل را بخوانید

در عصر فناوری، دلتنگی شدید اغلب با رفتارهای دیجیتال وسواسی همراه است. مثال‌ها شامل تماس قطره‌ای (sporadic messaging)، اسکرول وسواسی شبکه‌های اجتماعی، و نگه‌داشتن یادگاری‌های آنلاین است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که این رفتارها باعث تحریک سیستم پاداش مغز شده و چرخهٔ نشخوار فکری را طولانی‌تر می‌کنند (Verduyn et al., 2015).

مثال عملی: فرد ممکن است ساعت‌ها پروفایل شخص موردنظر را بررسی کند، پیام‌های گذشته را مرور کند، یا تصاویر خاطره‌انگیز دیجیتال را نگه دارد، که این روند مانع فاصله گرفتن عاطفی و بازگشت به زندگی روزمره می‌شود.

دلتنگی طبیعی برعکس دلتنگی ناسالم

دلتنگی طبیعی vs. دلتنگی ناسالم (Normal vs. Unhealthy Longing)

دلتنگی بخشی از واکنش طبیعی انسان به فقدان، جدایی یا تغییرات مهم زندگی است و معمولاً کوتاه‌مدت و قابل تحمل است. با این حال، وقتی شدت یا مدت طولانی آن افزایش یابد، می‌تواند به دلتنگی ناسالم تبدیل شود که عملکرد روزمره، روابط و سلامت روان را مختل می‌کند (Bonanno, 2004).

ملاک‌ها: شدت، تداوم > چند هفته، اختلال عملکرد، نقض مرزها

• شدت: احساسات بسیار قوی که مانع انجام فعالیت‌های روزمره می‌شوند.

• تداوم: نشانه‌ها بیش از چند هفته ادامه دارند بدون کاهش محسوس.

• اختلال عملکرد: مشکلات جدی در کار، تحصیل، یا روابط اجتماعی.

• نقض مرزها: تمایل شدید به بازگشت به گذشته یا تداوم ارتباط با فرد محرک، حتی در شرایطی که مضر است.

مثال‌های مرزی (قابل‌فهم vs. مخل زندگی)

• دلتنگی طبیعی (قابل‌فهم): اندوه کوتاه‌مدت پس از جدایی، گاهی مرور خاطرات، اما توانایی انجام کارهای روزمره و خواب مناسب حفظ می‌شود.

• دلتنگی ناسالم (مخل زندگی): ساعات طولانی صرف چک کردن شبکه‌های اجتماعی، بی‌خوابی شبانه، عدم تمرکز در محل کار یا تحصیل، و ناتوانی در قطع تماس با شخص محرک.

تشخیص این تفاوت‌ها به افراد کمک می‌کند تا اقدامات مناسب برای مدیریت احساسات خود را اتخاذ کنند و در صورت نیاز، به متخصص روانشناسی مراجعه کنند.

محرک‌های رایج تشدید دلتنگی

دلتنگی شدید اغلب توسط محرک‌های محیطی یا شخصی تشدید می‌شود. شناخت این محرک‌ها به افراد کمک می‌کند تا آن‌ها را مدیریت کرده و شدت واکنش‌های هیجانی خود را کاهش دهند (Lemay et al., 2010).

تنهایی عصر/شب، سالگردها، آهنگ‌ها/مکان‌ها، خستگی و کم‌خوابی

1. تنهایی عصر/شب (Evening or Night Loneliness):
   ساعات انتهایی روز به دلیل کاهش فعالیت و کمبود تعاملات اجتماعی، شدت دلتنگی بیشتر می‌شود. این زمان، معمولاً هنگام استراحت یا خواب، مغز به مرور خاطرات و احساس فقدان می‌پردازد.

2. سالگردها و مناسبت‌های خاص (Anniversaries or Special Dates):
   تاریخ‌های مرتبط با رویدادهای گذشته یا خاطرات مشترک می‌توانند حس فقدان و اندوه را بازتولید کنند.

3. آهنگ‌ها، مکان‌ها و اشیاء خاطره‌انگیز (Songs, Places, and Objects):
   محرک‌های حسی مانند موسیقی، بو، یا مکان‌های مشترک می‌توانند به سرعت خاطرات و هیجانات گذشته را فعال کنند و نشخوار فکری را افزایش دهند.

4. خستگی و کم‌خوابی (Fatigue and Sleep Deprivation):
   کمبود خواب باعث کاهش توانایی مغز در تنظیم هیجانات و افزایش حساسیت به محرک‌ها می‌شود، بنابراین دلتنگی شدیدتر احساس می‌شود (Killgore, 2010).

مثال عملی:
فردی که رابطه‌ای را از دست داده، ممکن است در شب‌های تنها، با شنیدن آهنگ مشترک یا دیدن عکس‌ها، ناگهان احساس اندوه شدید کند یا تمایل به تماس با طرف مقابل پیدا کند. شناخت محرک‌ها به او امکان می‌دهد که راهکارهای مقابله‌ای مانند تغییر محیط، فعالیت‌های جایگزین یا کاهش دسترسی دیجیتال را اجرا کند.

زنان چه مدت بعد از جدایی دلتنگ میشوند | روانشناسی دلتنگی و احساسات

راهنمای کامل را بخوانید

کمک فوری (جعبه‌ابزار ۲۴ ساعته)

در شرایط دلتنگی شدید، اقدام سریع برای کاهش شدت هیجانات و جلوگیری از چرخهٔ نشخوار فکری اهمیت دارد. ابزارهای فوری روانشناسی عملی می‌توانند در عرض ۲۴ ساعت احساسات را مدیریت کنند (Neff, 2011).

راهکارهای فوری شامل:

1. وقفهٔ ۲۰ دقیقه‌ای + تنفس ۴-۷-۸ + پیاده‌روی کوتاه:

   • تنفس ۴-۷-۸: ۴ ثانیه دم، ۷ ثانیه نگه داشتن هوا، ۸ ثانیه بازدم.

   • این تکنیک باعث کاهش اضطراب و تنظیم سیستم عصبی می‌شود.

   • پیاده‌روی کوتاه یا فعالیت بدنی سبک، ترشح اندورفین و کاهش تنش هیجانی را تسهیل می‌کند.

2. نوشتن «نامهٔ نارسال» و پاره‌کردن/آرشیو:

   • نوشتن افکار و احساسات بدون ارسال، راهی برای تخلیه هیجانی است.

   • پاره‌کردن یا آرشیو کردن نامه به معنای پایان دادن نمادین به چرخهٔ نشخوار فکری است (Pennebaker, 1997).

3. تماس با «همراه امن» به جای پیام به شخص محرک:

   • صحبت با دوست یا عضو خانواده‌ای که حمایتگر است، می‌تواند نیاز به تأیید یا ارتباط با فرد محرک را کاهش دهد.

   • استفاده از شبکهٔ حمایتی باعث کاهش اضطراب و تقویت احساس امنیت می‌شود.

مثال عملی:
فردی که تمایل به پیام دادن به شریک سابق دارد، می‌تواند ابتدا ۲۰ دقیقه پیاده‌روی کند، سپس افکار خود را در دفترچه‌ای بنویسد و با دوست مورد اعتماد تماس بگیرد. این روش، همزمان از شدت هیجانات می‌کاهد و از رفتارهای تکانشی جلوگیری می‌کند.

برنامهٔ ۷ روزهٔ مدیریت دلتنگی

یک برنامه هفت‌روزهٔ ساختاریافته می‌تواند روند بهبود دلتنگی شدید را تسهیل کند. این برنامه ترکیبی از تنظیم روتین، حذف محرک‌ها، جایگزینی فعالیت‌ها و ارزیابی پیشرفت است (Brown & Ryan, 2003).

روزانه (Daily):

• خواب منظم: ۷–۹ ساعت برای تثبیت تنظیم هیجانی.

• نور روز: حداقل ۲۰ دقیقه قرار گرفتن در معرض نور طبیعی برای تقویت ریتم شبانه‌روزی.

• آب کافی: هیدراتاسیون مناسب برای حفظ عملکرد مغز و کاهش خستگی.

• ۲۰–۳۰ دقیقه تحرک بدنی: ورزش سبک تا متوسط باعث ترشح اندورفین و کاهش اضطراب می‌شود.

روز ۱–۲:

• حذف محرک‌های دیجیتال: Mute/Unfollow یا آرشیو کردن پیام‌ها و پروفایل‌ها برای کاهش وسوسهٔ چک‌کردن.

روز ۳–۴:

• جایگزینی آیین‌های مشترک با آیین‌های تازه: فعالیت‌های جدید ایجاد کن که معنی‌دار و لذت‌بخش باشند (مثل یادگیری مهارت جدید یا مطالعه).

روز ۵–۶:

• فعالیت معنادار کوچک: انجام کارهای خلاقانه یا اجتماعی که حس کفایت و رضایت ایجاد می‌کنند.

روز ۷:

• ارزیابی پیشرفت: میزان کاهش نشخوار فکری و بهبود عملکرد روزمره را بررسی کن و برنامه هفته بعد را بر اساس آن تنظیم کن.

مثال عملی:
فردی که از جدایی رنج می‌برد، می‌تواند روز اول گوشی و پیام‌های محرک را محدود کند، روز سوم به کلاس آنلاین برود یا پروژه کوچک خلاقانه‌ای انجام دهد، و روز هفتم میزان پیشرفت خود را با دفترچه یادداشت مقایسه کند.

چه زمانی به متخصص مراجعه کنیم؟ (Red Flags)

(Red Flags for Professional Help)

نشانه های فراموش نکردن عشق در زنان | علائم و رفتارها

راهنمای کامل را بخوانید

اختلال قابل‌توجه عملکرد، بی‌خوابی/بی‌اشتهایی شدید، افکار آسیب‌رسان

تداوم علائم شدید بدون روند بهبود طی چند هفته

نشانه‌های نیاز به مراجعه:

• اختلال قابل‌توجه در عملکرد روزمره: ناتوانی در تمرکز، انجام وظایف کاری یا تحصیلی.

• بی‌خوابی یا بی‌اشتهایی شدید: عدم توانایی در حفظ روتین‌های جسمانی و تغذیه‌ای.

• افکار آسیب‌رسان یا خودآزاری: هرگونه تمایل به آسیب به خود یا دیگران نیازمند اقدام فوری.

• تداوم علائم شدید بدون روند بهبود: نشانه‌های دلتنگی که طی چند هفته کاهش نمی‌یابند.

مثال عملی:
فردی که حتی پس از گذشت یک ماه، توانایی تمرکز در محل کار ندارد، شب‌ها نمی‌تواند بخوابد و دچار افکار آسیب‌رسان است، باید فوراً با روانشناس یا روانپزشک مشورت کند.

سناریوهای ویژه

محیط کار/دانشگاه مشترک: تعامل حداقلی و حرفه‌ای، کتبی و قابل‌ثبت

داغداری/تروما: نیاز به پروتکل متفاوت و حمایت تخصصی

برخی شرایط نیازمند رویکرد متفاوت در مدیریت دلتنگی شدید هستند:

1. محیط کار یا دانشگاه مشترک:

   • تعامل حداقلی و حرفه‌ای، ترجیحاً کتبی و قابل ثبت.

   • پرهیز از گفتگوهای شخصی و ملاقات‌های غیرضروری.

2. داغداری یا تروما:

   • دلتنگی ناشی از مرگ یا تجربهٔ تروما نیازمند پروتکل تخصصی و حمایت روانشناسی حرفه‌ای.

   • در این شرایط، استفاده از برنامهٔ هفت‌روزه و راهکارهای فوری باید تحت نظارت متخصص باشد.

جمع‌بندی

مدیریت دلتنگی شدید = حذف محرک‌ها + روتین‌های ترمیمی + شبکهٔ حمایتی + کمک حرفه‌ای در صورت لزوم

دلتنگی شدید (Intense longing) بخشی طبیعی از تجربه انسانی است، اما وقتی شدت یا مدت آن افزایش یابد، می‌تواند عملکرد روزمره، سلامت روان و روابط اجتماعی را مختل کند. شناسایی علائم هیجانی، رفتاری، شناختی، جسمانی و دیجیتال، اولین گام برای مدیریت این وضعیت است.

مدیریت دلتنگی شدید نیازمند ترکیبی از اقدامات فوری و برنامه‌ریزی بلندمدت است. جعبه‌ابزار ۲۴ ساعته شامل تکنیک‌های تنفسی، پیاده‌روی، نوشتن «نامهٔ نارسال» و استفاده از شبکهٔ حمایتی می‌تواند شدت هیجانات را کاهش دهد. برنامه هفت‌روزهٔ مدیریت دلتنگی با تنظیم روتین‌های روزانه، حذف محرک‌های دیجیتال، جایگزینی آیین‌های مشترک و فعالیت‌های معنادار، روند بازگشت به زندگی عادی را تسهیل می‌کند.

در نهایت، تشخیص نشانه‌های هشدار (Red Flags) و سناریوهای ویژه مانند محیط مشترک یا داغداری، افراد را قادر می‌سازد که در صورت نیاز به مداخلهٔ حرفه‌ای، اقدام به موقع داشته باشند. ترکیب حذف محرک‌ها، روتین‌های ترمیمی، شبکه حمایتی و کمک حرفه‌ای در صورت لزوم، چارچوب علمی و عملی برای مدیریت دلتنگی شدید فراهم می‌کند.

راه هاي فراموش كردن عشق یک طرفه | ۱۲ گام عملی

راهنمای کامل را بخوانید

سوالات متداول (FAQ)

علائم دلتنگی شدید تا چه زمانی طبیعی است؟
اگر شدت احساسات با گذر زمان کاهش یابد و عملکرد روزمره مختل نشود، دلتنگی طبیعی محسوب می‌شود. در غیر این صورت، ارزیابی حرفه‌ای برای پیشگیری از اختلالات روانی مفید است (Bonanno, 2004).

۲) آیا «عدم تماس» واقعاً کمک می‌کند؟
بله؛ قطع ارتباط حداقل ۳۰ روزه به مغز فرصت بازتنظیم می‌دهد و چرخهٔ نشخوار فکری را می‌شکند، که کاهش هیجان منفی را تسهیل می‌کند (Sbarra & Hazan, 2008).

۳) اگر مجبور به تعامل هستم چه کنم؟
تعامل فقط حرفه‌ای، کوتاه و در فضای عمومی و ترجیحاً کتبی باشد. از گفتگوهای شخصی یا احساسی پرهیز کنید تا شدت دلتنگی کاهش یابد.

۴) ورزش و خواب چه نقشی دارند؟
ورزش منظم و خواب کافی به تنظیم هیجانات کمک کرده، استرس و اضطراب را کاهش می‌دهند و باعث کاهش شدت دلتنگی می‌شوند (McEwen, 2007).

۵) آیا شروع رابطهٔ جدید راه‌حل سریعی است؟
معمولاً نه؛ ابتدا ترمیم فردی، مرزبندی و بازسازی عملکردهای شخصی ضروری است تا الگوهای قبلی تکرار نشوند (Neff, 2011).

۶) با وسوسهٔ چک‌کردن شبکه‌های اجتماعی چه کنم؟
استفاده از «دکمهٔ تأخیر ۱۵ دقیقه‌ای»، محدودکننده‌های اپلیکیشن‌ها و جایگزین‌های رفتاری مانند پیاده‌روی یا تماس با دوست، موثر است (Verduyn et al., 2015).

سخن آخر

در انتها باید بدانیم و باور کنیم که در زندگی انسان پیوندها و جدایی ها اتفاق می افتند همچنان مانند بسیاری از مسائل دیگر و انسان را از این چالش ها گریزی نیست بنابراین نمی توانیم بگوییم اگر زمانی که یک فردی با فرد دیگر پیمان همراهی یا ازدواج می بندد دیگر تا ابد کنار هم می مانند ، نه هرگز اینگونه نیست چون ما با انسانی سروکار داریم که هر لحظه می تواند تغییر کند و بر سبک و سیاق قبل نباشد ، لذا ما همواره باید بدانیم که ممکن است درگیر جدایی و یا مرگ فردی بشویم که به آن علاقمند هستیم و یا عاشق آن هستیم .

انسان همواره باید در برابر مشکلات و چالش های احساسی مجهز و آماده باشد تا نشکند و از پا نیوفتد .

منابع

1. Bonanno, G. A. (2004). Loss, trauma, and human resilience: Have we underestimated the human capacity to thrive after extremely aversive events? American Psychologist, 59(1), 20–28. https://doi.org/10.1037/0003-066X.59.1.20

2. Brown, K. W., & Ryan, R. M. (2003). The benefits of being present: Mindfulness and its role in psychological well-being. Journal of Personality and Social Psychology, 84(4), 822–848. https://doi.org/10.1037/0022-3514.84.4.822

3. Kross, E., & Ayduk, Ö. (2017). Self-distancing: Theory, research, and current directions. In J. M. Olson & M. P. Zanna (Eds.), Advances in Experimental Social Psychology (Vol. 55, pp. 81–136). Academic Press.