چکیده مقاله
جیغ زدن و گریه کردن در کودکان میتواند از نشانههای normal رشد و ارتباطات عاطفی باشد، اما وقتی این رفتار به طور مداوم تکرار میشود، ممکن است برای والدین چالشساز شود. این مقاله راهکارهای علمی و عملی برای کاهش و کنترل جیغ زدن دختران ارائه میدهد. به طور معمول، کودکان به دلایل مختلفی مانند نیاز به توجه، بیان احساسات، یا خستگی جیغ میزنند. بنابراین، درک دلایل بنیادی این رفتار اولین قدم برای مدیریت آن است. با ایجاد یک محیط آرام و صمیمی، والدین میتوانند به رفتارهای مثبت ترغیب کنند و از تشدید رفتارهای منفی جلوگیری نمایند.
علاوه بر این، تکنیکهایی مانند یادآوری مهارتهای ارتباطی، ایجاد روتینهای ثابت و آموزش احساسات به کودک کمک میکند تا به جای جیغ زدن روشهای بهتری را برای ابراز خود انتخاب کند. این مقاله به بررسی این روشها و استراتژیهای پیشنهادی دیگر میپردازد تا والدین بتوانند به شکلی مؤثر و سالم این مسئله را مدیریت کنند و به آرامش بیشتری در زندگی روزمره دست یابند.
مقدمه مقاله
جیغ زدن و گریه کردن بخشی طبیعی از رشد عاطفی و اجتماعی کودکان است. بسیاری از والدین به ویژه مادران با این چالش مواجه میشوند که کودکانشان در شرایط خاصی به صورت ناگهانی جیغ میزنند یا گریه میکنند. این رفتار معمولاً نشانهای از نیاز به جلب توجه، بیان احساسات یا ابراز نارضایتی است. از آنجایی که درک رفتارهای کودک به والدین کمک میکند تا روابط بهتری با فرزندان خود برقرار کنند، شناخت دلایل و روشهای کنترل این جیغها میتواند بسیار مفید باشد.
در این مقاله سعی داریم روشهای علمی و فوری برای کنترل جیغ و گریه کودکان را بررسی کنیم. این روشها به والدین این امکان را میدهد تا با ابزارهایی موثر، نه تنها رفتارهای ناپسند را بیشتر مدیریت کنند بلکه به عواطف و نیازهای فرزندانشان نیز احترام بگذارند. با استفاده از رویکردهایی که در ادامه ارائه میشود، والدین میتوانند با فهم بهتر از خود و احساسات کودک، به ایجاد یک محیط آرامتر و سازندهتر کمک کنند. شناخت این نیازها و چگونگی ارتباط موثر با فرزند میتواند به کاهش رفتارهایی مثل جیغ زدن منجر شود و به والدین اطمینان بدهد که قادر به مدیریت این موقعیتها هستند.
چرا دخترم اینقدر جیغ میزند؟ (دلایل پنهان و قابلدرمان)
جیغ زدن یک واکنش طبیعی در کودکان است که میتواند دلایل متعددی داشته باشد. شناخت این دلایل میتواند به والدین کمک کند تا به بهترین شکل ممکن با این رفتار مقابله کنند. بسیاری از والدین به دلیل توقف این رفتار به سرعت به وسیلههای مختلفی متوسل میشوند ولی درمانی پایدار نیازمند رویکردی علمی و شناسایی ریشههای واقعی مشکل است. جیغ زدن میتواند ناشی از عوامل مختلفی مانند خستگی، ناتوانی در بیان احساسات و یا اضطراب باشد. با درک این عوامل، والدین میتوانند راه حلهایی مؤثر برای کاهش این رفتارها پیدا کنند و به فرزند خود کمک کنند تا کمکم بهبود یابد.
خستگی، گرسنگی یا کمخوابی
بسیاری از اوقات، جیغ زدن کودکان میتواند به دلیل خستگی، گرسنگی یا کمخوابی باشد. کودکان به دلیل نیاز به خواب و انرژی در لجبازی و ناتوانی در کنترل خود ممکن است به جیغ زدن روی آورند. وقتی که کودک خسته است، توانایی او برای مدیریت احساساتش کاهش مییابد و لذا ممکن است به راحتی به سر و صدا و جیغ زدن متوسل شود. همچنین گرسنگی میتواند به شدت روی حال روحی کودک تأثیر بگذارد. بنابراین، والدین باید به رژیم غذایی و خواب کودک توجه ویژهای داشته باشند. ایجاد یک روال منظم برای خواب و وعدههای غذایی میتواند بسیار مفید باشد. با فراهم کردن محیطی آرام و مطمئن برای خواب، والدین میتوانند به فرزند خود کمک کنند تا به آرامش برسد و از رفتارهای جیغزنی کاسته شود.
ناتوانی در بیان احساسات با کلام
کودکان به دلیل محدودیتهای زبانی یا ناتوانی در توصیف احساسات خود، ممکن است به جیغ زدن روی بیاورند. این رفتار معمولا به این دلیل است که کودک احساساتی چون خشم، ناامیدی یا افسردگی را تجربه میکند ولی نمیتواند آنها را به درستی بیان کند. برای کمک به چنین کودکانی، والدین باید به یاد داشته باشند که چگونه میتوانند به افزایش دایره واژگان و مهارتهای زبانی آنها کمک کنند. استفاده از بازیهای آموزشی، خواندن کتاب و گفتوگو درباره احساسات میتواند به کودکان کمک کند تا احساسات خود را به راحتی ابراز کنند. با افزایش توانایی بیان خود، کودک احتمالاً از جیغ زدن به عنوان یک راه واکنش به احساسات خود کاسته خواهد شد.
جلب توجه یا احساس نادیده گرفته شدن
جیغ زدن گاهی اوقات یک روش جلب توجه در کودکان به شمار میرود. وقتی کودکی احساس کند که نادیده گرفته شده است یا به اندازه کافی توجه نمیشود، ممکن است به جیغ زدن متوسل شود تا توجه والدین را جلب کند. این موضوع بخصوص در موقعیتهایی که والدین مشغول هستند یا توجه بیشتری به دیگران دارند، بیشتر به چشم میآید. در این شرایط، والدین باید به کودک خود توجه کافی را بدهند و در مواقعی که او نیاز دارد، وقت کافی صرف کنند. ایجاد زمانهای مشخص برای بازی و تعامل با کودک میتواند او را از جیغ زدن بینیاز کند و احساس ارزشمندی و توجه او را تأمین کند. همچنین والدین باید تلاش کنند تا از شیوههای مثبت تشویق برای تقویت رفتارهای مناسب استفاده کنند تا کودک یاد بگیرد که جلب توجه از طریق جیغ زدن لزوماً مناسب نیست.
اضطراب، ترس یا استرس محیط
یکی از علل دیگر جیغ زدن در کودکان میتواند به اضطراب، ترس یا استرس بیموقع مرتبط باشد. محیطهای جدید، تغییر در روالهای روزمره یا مشکلات اجتماعی میتواند باعث احساس اضطراب و ترس در کودکان شود. این احساسات در بعضی موارد ممکن است به جیغ زدن منجر شود. والدین باید نسبت به محیط کودک خود حساس باشند و با شناخت نشانههای اضطراب، به او کمک کنند. برقراری یک محیط امن و آرام میتواند به کودک کمک کند تا به تدریج احساس امنیت بیشتری کند. برگزاری فعالیتهای اجتماعی در محیطهای آرام و آشنا یا گفتگو درباره ترسها و نگرانیها میتواند مفید باشد. از سوی دیگر، والدین میتوانند با ارائه ابزارهایی برای مدیریت استرس به کودک کمک کنند تا یاد بگیرد چطور با احساسات خود کنار بیاید و در نتیجه از جیغ زدن کاسته شود.
تقویت ناخواستهٔ رفتار توسط والدین
بسیاری از والدین به طور ناخواسته با واکنشهای خود به جیغ زدن فرزندشان باعث تقویت این رفتار میشوند. هنگامی که والدین به جیغ زدن پاسخ میدهند، کودک به این نتیجه میرسد که این رفتار مؤثر واقع شده و در آینده نیز این رفتار را تکرار خواهد کرد. برای جلوگیری از این مسأله، والدین باید به یاد داشته باشند که نه تنها باید به رفتارهای مثبت کودک پاسخ دهند، بلکه باید رفتارهای غیرمطلوب مانند جیغ زدن را نادیده کنند. در عوض، والدین میتوانند به تشویق رفتارهای سازنده پرداخته و زمانی که فرزندشان به طور مناسب احساسات خود را ابراز میکند، او را تحسین کنند. این رویکرد به کودک کمک میکند تا بفهمد که رفتارهای مثبت مورد توجه و تحسین قرار میگیرد و منجر به تغییر در رفتارهای نامناسب میشود.
حساسیت بالا به محرکهای محیطی
برخی از کودکان به شدت به محرکهای محیطی حساس هستند. این محرکها میتوانند شامل صداها، نورها یا حتی بویایی باشند که ممکن است برای دیگران عادی به شمار بیایند، ولی برای این کودکان تحملناپذیرند. چنین حساسیتی غالباً میتواند منجر به جیغ زدن به عنوان یک واکنش به شرایط ناراحتکننده شود. والدین باید توانایی خود را برای شناسایی این محرکها تقویت کنند و در صورتی که کودک در معرض محرکهایی قرار دارد که او را ناراحت میکند، تلاش کنند این شرایط را تغییر دهند. ایجاد یک محیط مناسب و آرام میتواند به کاهش این حساسیت کمک کند. پرهیز از محیطهای شلوغ، استفاده از چراغهای کمنور و ایجاد فضاهایی برای آرامش کودک میتواند بسیار مؤثر باشد. در نهایت، والدین باید تلاش کنند تا به کودک خود بیاموزند که چگونه میتواند در مقابل این محرکها واکنشهای مناسبتری داشته باشد.
رفتارهایی که جیغزدن را بیشتر میکند
جیغزدن به عنوان یک واکنش طبیعی در کودکان به شمار میرود، اما برخی رفتارهای والدین ممکن است باعث افزایش این رفتار شوند. در اینجا به بررسی چند رفتار میپردازیم که میتوانند جیغزدن را تشدید کنند. شناخت این رفتارها به والدین کمک میکند تا روشهای بهتری برای مدیریت جیغزدن کودکشان انتخاب کنند و به طور موثرتری با رفتارهای هیجانی او برخورد نمایند.
دادزدن یا واکنش تند
دادزدن یا ایجاد واکنش تند نسبت به جیغ زدن کودک، به طور معمول تنها به تشدید این رفتار منجر میشود. زمانیکه والدین با فریاد زدن به جیغ کودک پاسخ میدهند، کودک پیام واضحی دریافت میکند که برای جلب توجه اطرافیان باید بیشتر جیغ بزند. این الگو میتواند به یک چرخه معیوب تبدیل شود که در آن کودک برای جلب توجه، به جیغ زدن مکرر ادامه میدهد. برای جلوگیری از این وضعیت، ضروری است که والدین به جای واکنشهای تند، آرامش خود را حفظ کرده و با روشهای موثرتر با کودک ارتباط برقرار کنند.
تسلیم شدن سریع برای ساکت شدن کودک
بسیاری از والدین به دلیل احساس ناامیدی یا عدم توانایی در مدیریت جیغ زدن کودک، سریعاً تسلیم میشوند و خواستههای کودک را برآورده میکنند تا او ساکت شود. این رفتار نه تنها به کودک پیام میدهد که جیغ زدن راهی برای رسیدن به خواستههاست، بلکه باعث میشود والدین در برابر تقاضاهای کودک احساس ضعف کنند. تسلیم شدن سریع میتواند به اختلال در یادگیری و رشد مهارتهای فرزند منجر شود. در عوض، والدین باید به تدریج به کودک یاد دهند که راههای بهتری برای برقراری ارتباط وجود دارد و با ایجاد شرایطی آرام و مطمئن، رفتارهای مثبت را تقویت کنند.
بحثکردن در اوج جیغ
بحث کردن با کودک در زمانی که او در حال جیغ زدن است، معمولاً نتیجه معکوسی به همراه دارد. در این لحظه، کودک در حالت احساسی قرار دارد و قادر به درک منطقی گفتوگو نیست. این کار نه تنها باعث میشود که کودک به توجه بیشتری به جیغ زدن ادامه دهد، بلکه میتواند به ایجاد تنش و رابطه ناپایدار بین والد و فرزند نیز منجر شود. به جای بحث کردن، والدین باید صبر و حوصله داشته باشند و از روشهای آرامشبخش برای کمک به کودک استفاده کنند تا او آرام شود و سپس به گفتوگو بپردازند.
تهدید یا مقایسه با بچههای دیگر
استفاده از تهدیدات یا مقایسه کودک با بچههای دیگر، میتواند احساس بیارزشی را در او ایجاد کند و به طرز خطرناکی بر روی اعتماد به نفس کودک تاثیر بگذارد. وقتی کودکان احساس کنند که برای جلب توجه والدین باید در مقایسه با دیگران بهتر عمل کنند، ممکن است احساس اضطراب و استرس کنند که خود میتواند فشار بیشتری به آنها وارد کند و جیغ زدن را تشدید کند. والدین باید از این روشها پرهیز کنند و به جای آن، از تشویق و تأکید بر دستاوردهای شخصی کودک استفاده کنند تا او احساس ارزشمندی کند.
نادیدهگرفتن کامل احساسات کودک
ندیده گرفتن احساسات کودک و عدم توجه به نیازهای عاطفی او میتواند منجر به افزایش جیغ زدن و رفتارهای نامطلوب دیگر شود. زمانی که کودک احساس میکند که هیچکس به احساسات او اهمیت نمیدهد، برای جلب توجه بیشتر به جیغ زدن روی میآورد. والدین باید به طور فعال به احساسات کودک گوش دهند و از او بپرسند که چه احساسی دارد. این کار به کودک کمک میکند تا احساس کنید او مورد توجه قرار میگیرد و این میتواند به کاهش جیغ زدن کمک کند. ایجاد فضایی امن و آرام میتواند به کودک کمک کند تا احساسات خود را به شیوهای سالمتر ابراز کند.
روشهای فوری برای کم کردن جیغ کودک
جیغ زدن و گریه کردن کودکان یک رفتار طبیعی است که در بسیاری از مواقع به دلایل مختلفی از جمله خستگی، گرسنگی یا نیاز به جلب توجه رخ میدهد. بهعنوان والدین، ممکن است با صحنه جیغ زدن و نارضایتی فرزند خود مواجه شوید و این موضوع برای شما آزاردهنده باشد. در این شرایط، استفاده از روشهای فوری میتواند به شما کمک کند تا به آرامش برسید و کودکتان را نیز آرام کنید. رهیافتهای علمی و عملی وجود دارد که میتواند به کنترل جیغ و گریه کودک شما کمک کند. این روشها نهتنها میتوانند به بهبود وضعیت کمک کنند، بلکه باعث میشوند فرزندتان احساس امنیت و حمایت کند و در نتیجه رفتارهای هیجانیاش کاهش یابد.
نزدیکی آرام بدون صحبت زیاد
نزدیکی آرام به فرزندتان بدون صحبت زیاد میتواند تأثیر عمیقی بر روی رفتارهای هیجانی او داشته باشد. زمانیکه کودک شما جیغ میزند، او میتواند به خاطر احساسات شدید یا عدم توانایی در بیان نیازهایش گریه کند. حضور شما بهعنوان پشتیبان میتواند احساس اطمینان و امنیت را به او منتقل کند. با نزدیک شدن به فرزند خود و در آغوش گرفتن او، این احساس تقریباً فوری ایجاد میشود. همچنین، کوشش کنید که در این لحظات از کلمات و صحبتهای اضافه خودداری کنید. فضای آرامی که با نزدیکی فیزیکی ایجاد میشود، میتواند به کاهش تنش کمک کند و فرزند شما را به حالت آرامش برساند.
تغییر محیط یا کمکردن محرکها
تغییر محیط یا کمکردن محرکها یکی از راهکارهای موثر برای کنترل جیغ زدن در کودکان است. برخی از شرایط محیطی مانند صداهای بلند، روشنایی شدید یا شلوغی ممکن است باعث تحریک احساسات کودک شوند و او را وادار به جیغ زدن کنند. شناسایی و کاهش این محرکها میتواند به فرزند شما کمک کند تا آرامتر باشد. بهعنوان مثال، اگر کودک شما در یک محیط شلوغ و پرصدا قرار دارد، انتقال او به یک فضای ساکتتر و آرامتر میتواند مفید باشد. همچنین، توجه به نشانههای خستگی یا گرسنگی میتواند به شما کمک کند تا بهتر به نیازهای او پاسخ دهید و از جیغ زدن او جلوگیری کنید.
تنفس مشترک و آرامسازی بدنی
تنفس مشترک و آرامسازی بدنی یک تکنیک عالی برای کاهش تنش و اضطراب در کودکان است. زمانیکه کودک شما جیغ میزند، خودتان نیز ممکن است احساس استرس کنید. با ایجاد یک الگوی تنفسی مشترک، میتوانید به او کمک کنید تا آرامش بیشتری پیدا کند. برای انجام این کار، در کنار کودک خود نشسته و بهآرامی عمیق نفس بکشید. از او بخواهید تا با شما همنفس شود. این نوع تنفس مشترک میتواند حس هماهنگی و ارتباط عاطفی را بین شما و کودک افزایش دهد. همچنین، تکنیکهای آرامسازی بدنی، مانند ماساژ یا بازی با آب، میتواند به کاهش شدت احساسات او کمک کند و به این ترتیب جیغ و گریه او به حداقل برسد.
استفاده از جملات کوتاه و مطمئن
استفاده از جملات کوتاه و مطمئن میتواند در زمانهایی که کودک شما جیغ میزند بسیار مؤثر باشد. در این لحظات، فرزند شما ممکن است توانایی شنیدن و دریافت اطلاعات را نداشته باشد. با گفتن جملات ساده و مختصر، مانند "من اینجا هستم، همهچیز خوب است"، میتوانید به او اطمینان دهید که در کنارش هستید و به احساساتش توجه میکنید. این جملات باید شامل حمایت و آرامش باشند. اجتناب از جملات پیچیده یا انتقادی، به او احساس آرامش و امنیت بیشتری میدهد و ممکن است جیغ زدن او را به حداقل برساند. همچنین میتوانید با استفاده از جملات مثبت او را به آرامش دعوت کنید.
دادن چند دقیقه «زمان آرامش» کنترلشده
دادن چند دقیقه «زمان آرامش» کنترلشده میتواند از ابزارهای مؤثری باشد که به هدایت رفتار کودک در زمانهای جیغ زدن کمک میکند. این زمان آرامش به کودک شما فرصتی میدهد تا از یک موقعیت پرتنش جدا شود و به احساساتش پرداخته و آنها را مدیریت کند. برای انجام این کار، میتوانید یک مکان آرام و ساکت در خانه تعیین کنید، جایی که کودک شما بتواند چند دقیقه در آنجا بماند و آرامش پیدا کند. ضروری است که این زمان بهطور مثبت و بهعنوان موقعیتی برای تجدید انرژی تدبیر شود. همچنین میتوانید در این زمان با او صحبت کنید و بفهمید که چه چیزی در حال وقوع است و چگونه میتوان به او کمک کرد. هدف از این زمان آرامش، یادگیری کودک برای مدیریت احساساتش و برقراری ارتباط بهتر با شماست.
چطور دلیل واقعی جیغ را کشف کنیم؟
آگاهی از دلایل جیغ زدن دختران بچههامان میتواند به ما کمک کند تا به طور موثرتر به این رفتار پاسخ دهیم. جیغ زدن ممکن است واکنشی به نیازهای جسمی، هیجانی یا اجتماعی باشد. اولین گام در کنترل این وضعیت، درک دقیق دلیل آن است. برای این کار، میتوان از روشهای مختلفی بهره گرفت. با تسلط بر مهارتهای سوال پرسیدن و تحلیل عوامل محیطی، به راحتی میتوان به دلایل واقعی جیغ زدن رسید و راهحلهای مناسبی پیدا کرد.
پرسیدن سؤالهای ساده بعد از آرام شدن
یکی از بهترین روشها برای کشف دلیل جیغ زدن دختران، استفاده از پرسشهای ساده و مستقیم پس از آرام شدن آنها است. بعد از اینکه کودک به حالت آرامش رسید، میتوانید با دقت بپرسید که چرا جیغ میزده است. این پرسشها میتواند شامل «چه چیزی باعث شد جیغ بزنی؟» یا «آیا مشکلی داشتی که باعث ناراحتیات شد؟» باشد. با این روش، نه تنها به او احساس میدهید که اهمیت دارد، بلکه توانایی او را در بیان احساساتش تقویت میکنید. در واقع، مکالمات اینچنینی به کودک کمک میکند تا احساساتش را بهتر درک کند و یاد بگیرد که چگونه آنها را به شکل درست بیان کند.
بررسی اتفاقهای قبل از جیغ
تحلیل وضعیت پیش از جیغ زدن نیز میتواند در فهم دلایل این رفتار بسیار موثر باشد. با توجه به موقعیتهایی که منجر به جیغ زدن شدهاند، میتوانید الگوها یا نشانههایی مشخص پیدا کنید. آیا این جیغ زدن بهدنبال یک موقعیت خاص، مانند بازی با همسالان یا زمانی که با خواهر و برادرش درگیر است، رخ داده است؟ با مرور این اتفاقها، به راحتی میتوانید متوجه شوید که آیا جیغ زدن به نوعی از نارضایتی دارنده آن اشاره دارد یا نه. این اطلاعات کمک میکند تا موارد مشکلساز شناسایی شده و برطرف گردند.
توجه به رابطه با دوستان یا خواهر–برادر
رابطه کودکان با دوستان، خواهر و برادرها تأثیر زیادی بر رفتارهای آنها دارد. جیغ زدن میتواند واکنشی به فشار اجتماعی یا حسادت نسبت به خواهر یا برادر باشد. برای مثال، اگر دختر شما به دلیل بازی با همسالان یا احساس تنهایی در این زمینه جیغ میزند، نشاندهنده این است که او به حمایت و توجه بیشتری نیاز دارد. همچنین، والدین میتوانند با گفتگو با کودک در مورد روابطش و احساساتش از او بخواهند تا نگرانیها و نیازهایش را به طور آزادانه بیان کند. این نه تنها به کاهش جیغ زدن کمک میکند، بلکه به ایجاد روابط مثبت و سالم نیز منجر میشود.
تشخیص نیازهای جسمی (گرسنگی، خستگی، درد)
یکی از مهمترین عوامل جیغ زدن، نیازهای جسمی کودک مانند گرسنگی، خستگی یا درد است. کودکان به دلیل ناتوانی در بیان نیازهای خود، ممکن است با جیغ زدن واکنش نشان دهند. والدین باید توجه زیادی به نشانههای جسمی فرزندانشان داشته باشند. مثلاً آیا زمانی که کودک گرسنه است جیغ میزند یا وقتی خسته است؟ با شناسایی و پاسخدادن به این نیازها به موقع، میتوانید به طرز قابل توجهی از جیغ زدن جلوگیری کنید. از طرفی، ایجاد یک روال روزانه برای تغذیه و خواب به کودکان کمک میکند تا احساس امنیت و آرامش بیشتری داشته باشند.
تحلیل الگوهای تکرارشوندهٔ جیغ
تحلیل الگوهای تکرارشونده جیغ زدن نیز میتواند اطلاعات مفیدی درباره دلایل واقعی آن ارائه دهد. آیا کودک شما در موقعیتهای خاص یا تحت فشارهای خاصی بیشتر جیغ میزند؟ با دقت در این الگوها، میتوان دریچهای به روی دلایل عاطفی و اجتماعی رفتار او باز کرد. بهعنوان مثال، ممکن است کودک در موقعیتهای اجتماعی خاص یا زمانی که احساس تنهایی میکند، بیشتر به جیغ زدن متوسل شود. شناسایی این الگوها به والدین کمک میکند تا محیطی حمایتیتر برای کودکان ایجاد کرده و استراتژیهایی برای مدیریتی بهتر بر روی احساسات و رفتارهای آنان اتخاذ کنند.
روشهای علمی برای کاهش جیغزدن در طولانیمدت
جیغزدن یکی از رفتارهای طبیعی و ابتدایی در کودکان است که میتواند ناشی از احساسات مختلفی مانند عصبانیت، ناامیدی یا نیاز به جلب توجه باشد. برای کمک به فرزند خود در کنترل این رفتار، استفاده از روشهای علمی و موثر میتواند به شما کمک کند. با ایجاد محیطی امن و آرام و آموزش تکنیکهای مناسب، میتوانید به تدریج فرزندتان را به سمت ابراز احساسات و خواستههایش به شیوهای موثر و آرام هدایت کنید. در این بخش، روشهای علمی برای کاهش جیغزدن در طولانیمدت معرفی میشود.
آموزش نامگذاری احساسات («ناراحتم… دوست دارم…»)
یکی از راهکارهای موثر برای کاهش جیغزدن در کودکان، آموزش آنها به نامگذاری احساسات است. کودکان بهندرت میتوانند احساسات پیچیده خود را به زبان بیاورند. بنابراین، بهتر است به آنها کمک کنید که احساسات خود را شناسایی و بیان کنند. با آموزش جملاتی مانند «من ناراحت هستم» یا «من دوست دارم»، آنها میتوانند در مواقعی که احساساتی مانند ناامیدی یا شادی دارند، این احساسات را به شیوهای بیان کنند که نیاز به جیغ زدن نداشته باشند. این روش نه تنها به کودک کمک میکند که احساسات خود را بهتر درک کند، بلکه به درک عمیقتری از روابط عاطفی و اجتماعی نیز منجر میشود. بهعنوان والدین، میتوانید با استفاده از قصهها و بازیها، این مهارت را در فرزندتان تقویت کنید. همچنین، در موقعیتهایی که کودک جیغ میزند، به او یادآوری کنید که بهتر است احساساتش را با کلمات بیان کند.
یاددادن راههای ابراز خواسته بدون جیغ
آموزش به کودکان برای بیان خواستههایشان بدون جیغ زدن یکی از مهارتهای اصلی است که باید در سنین پایین به آنها آموخت. نخستین قدم در این مسیر، تشخیص خواستههای کودک است. به آنها آموزش دهید که چگونه با استفاده از جملات ساده، نیازهای خود را توضیح دهند. بهعنوان مثال، بهجای جیغ زدن برای درخواست یک اسباببازی، کودک میتواند بگوید «میتوانی آن اسباببازی را به من بدهی؟» همچنین میتوانید کمک کنید تا فرزندتان اصطلاحات کلیدی را یاد بگیرد که به راحتی احساسات و خواستههایش را بیان کند. در این روند، تمرکز بر تشویق کودک به بیان خواستههایش به شیوهای آرام و با کلمات است. در مواقعی که کودک بهدرستی خواستهاش را بیان میکند، او را مورد تشویق قرار دهید. این کار به او کمک میکند تا متوجه شود که ابراز خواستهها به طرز مناسب، پاسخ مثبت از طرف والدین خواهد داشت و به تدریج تمایل او به جیغ زدن کاهش مییابد.
بازیهای تنظیم هیجان (نقاشی، توپ ضد استرس)
بازیها یکی از بهترین ابزارها برای کاهش جیغزدن و تنظیم هیجان در کودکان هستند. فعالیتهای مانند نقاشی یا بازی با توپهای ضد استرس میتوانند کمک کنند تا تخلیهی هیجانات منفی بهصورت سالم انجام شود. نقاشی به کودک اجازه میدهد تا احساسات خود را به تصویر بکشد و این کار میتواند آرامش زیادی به او بدهد. همچنین، این فعالیت به فرزندتان یاد میدهد که احساساتش را میتواند بهجای جیغزدن، به شیوهای خلاقانه ابراز کند. از طرف دیگر، توپهای ضد استرس به کودکان این امکان را میدهند که در لحظات استرسزا، انرژی و هیجانات خود را به صورت فیزیکی تخلیه کنند. با وارد کردن این بازیها به برنامه روزانهی کودک، میتوانید به او یاد دهید که چگونه با احساسات خود بهتر کنار بیاید و در مواقعی که نیاز به ابراز احساسات دارد، بهجای جیغزدن از این روشها استفاده کند.
ساختن روتین خواب و تغذیهٔ منظم
روتینهای منظم خواب و تغذیه میتوانند تأثیر زیادی بر رفتار کودکان داشته باشند. خواب کافی و کیفیت بالای آن میتواند به کودکان کمک کند تا بهتر با احساسات و استرسهای خود کنار بیایند. زمانی که کودک خسته است یا خواب کافی ندارد، احتمال بروز جیغزدن و ناراحتی در او افزایش مییابد. بههمین خاطر، ایجاد یک روتین خواب منظم با ساعت خواب و بیداری معین، به کودک کمک میکند تا احساس آرامش بیشتری داشته باشد. همچنین، تغذیه سالم و متعادل به تأمین انرژی و تنظیم خلق و خو کمک میکند. غذاهای حاوی ویتامینها و مواد مغذی میتوانند به بهبود سلامت جسمی و روحی کودک شما کمک کنند. بهعنوان والدین، بهتر است که به این جنبهها توجه کنید و روتینهای منظم برای خواب و تغذیه ایجاد کنید تا کودکتان احساس بهتری داشته باشد و نیاز به جیغزدن کاهش یابد.
تقویت رفتارهای آرام با تشویق هدفمند
تشویق هدفمند یکی از راههای مؤثر برای کاهش جیغزدن در کودکان است. هنگامی که فرزندتان رفتارهای آرام و مثبت از خود نشان میدهد، برای آنها تشویق و پاداش در نظر بگیرید. این کار به کودک کمک میکند تا متوجه شود که ابراز احساسات و خواستههایش به شیوهای آرام مورد تحسین قرار میگیرد. بهجای تمرکز بر رفتارهای منفی مانند جیغزدن، انرژی خود را بر روی تقویت رفتارهای مثبت و آرام متمرکز کنید. برای مثال، میتوانید از سیستم پاداشی استفاده کنید که در آن فرزندتان برای هر رفتار آرام یا بیان صحیح احساساتش نقاطی دریافت کند و در نهایت با جمعآوری نقاط، جایزه یا تشویق خاصی بگیرد. این روش نه تنها به کنترل جیغزدن کمک میکند بلکه اعتماد به نفس کودک را نیز افزایش میدهد و او را به سمت ارتباطات مؤثرتر سوق میدهد.
چطور با دختر پرجیغ صحبت کنیم تا جواب بدهد؟
صحبت کردن با دخترانی که به راحتی جیغ میزنند یا گریه میکنند، نیازمند توجه به زمان، روش بیان و قضاوت منطقی است. اولین قدم برای مدیریت این رفتار، باید درک درست از احساسات و نیازهای آنها باشد. به این منظور، لازم است در زمانهای مناسب با آنها ارتباط برقرار کرده و به شیوهای مؤثر صحبت کنیم. در ادامه به روشها و تکنیکهایی خواهیم پرداخت که میتواند به طور مؤثری به کنترل جیغ زدن و گریه کردن دختر شما کمک کند.
انتخاب زمان مناسب پس از آرامشدن
انتخاب زمان مناسب برای صحبت کردن با دختر پرجیغ بسیار حائز اهمیت است. بهتر است پس از آن که او به آرامش رسید و از حالت هیجانزده خارج شد، با او گفتوگو کنید. این امر به شما این امکان را میدهد که او را بهتر درک کنید و در حین گفتوگو، او توانایی شنیدن و پردازش اطلاعات را خواهد داشت. قبل از شروع مکالمه، یک فضای آرام فراهم کنید تا احساس راحتی بیشتری داشته باشد. در این زمان، میتوانید به او بگویید که احساساتش را درک میکنید و آمادهاید تا به او گوش دهید.
استفاده از جملات همدلانه و واضح
استفاده از جملات همدلانه در ارتباط با دختر پرجیغ میتواند به ایجاد فضای دوستی و نزدیکی کمک کند. به عنوان مثال، به جای گفتن "چرا جیغ زدی؟"، میتوانید بگویید "من میبینم که تو ناراحت هستی، میخواهی دربارهاش صحبت کنیم؟" این نوع جملات باعث میشود احساس کند که شما او را درک میکنید و به احساساتش اهمیت میدهید. همچنین، باید از جملات واضح و ساده استفاده کنید تا پیام شما به راحتی قابل فهم باشد. این روش میتواند به او کمک کند تا افکارش را به خوبی بیان کند و احساس راحتی بیشتری داشته باشد.
پرهیز از سخنرانی طولانی
سخنرانیهای طولانی و خستهکننده میتوانند منجر به خستگی و عدم توجه دختر شما به موضوع گفتوگو شوند. به جای اینکه توضیحات مفصل دهید، باید گفتوگو را مختصر و مفید نگه دارید. سعی کنید نکات کلیدی و مهم را بیان کنید و به او فرصت دهید تا نظراتش را بیان کند. از طرفی، هنگامی که او احساس کرد که نظراتش شنیده میشود، احتمال اینکه به صحبت شما توجه کند و از رفتارهای نامناسبش فاصله بگیرد، بیشتر خواهد بود.
توافق روی قوانین سادهٔ رفتاری
توافق روی قوانین ساده رفتاری میتواند به مدیریت رفتارهای پرجیغ کمک کند. زمانهایی که دختر شما آرام است، با او در مورد قوانین واضح و ساده صحبت کنید. از او بخواهید که به توافق برسید که جیغ زدن یا گریه کردن جزو روندهای عملی نیست. به او توضیح دهید که این نوع رفتار بر ارتباط و تعامل شما تأثیر منفی میگذارد. این قواعد باید ملموس و در عین حال قابل اجرا باشند. همچنین، در صورت رعایت این قوانین، میتوانید پاداشهای مثبتی برای او در نظر بگیرید که حس رضایت و پیشرفت را در او تقویت کند.
تثبیت پیامدهای منطقی بدون خشونت
تثبیت پیامدهای منطقی به معنای آن است که باید به دختر خود بیاموزید که هر عملی پیامد خاص خود را دارد. در مورد جیغ زدن، پیامدها باید منطقی و غیرخشونتآمیز باشند. به عنوان مثال، اگر او جیغ میزند و نتواند با شما صحبت کند، میتوانید برای مدتی از او فاصله بگیرید و نشان دهید که این رفتار باعث میشود ارتباطتان کمتر شود. این روش به او کمک میکند که متوجه شود که جیغ زدن نه تنها کمکی نمیکند، بلکه ممکن است او را از دریافت محبت و توجه شما محروم کند. از اهمیت این موضوع غافل نشوید و هر بار که او از رفتار مناسب استفاده میکند، او را تحسین کنید تا رغبت او برای تغییر رفتار بیشتر شود.
مرزبندی سالم برای جلوگیری از تکرار جیغها
جیغ زدن، یکی از رایجترین واکنشهای هیجانی کودکان به شرایط استرسزا یا ناکامیها به شمار میرود. برای کاهش و کنترل این رفتار در کودکان، والدین باید مرزبندیهای سالمی ایجاد کنند. این مرزبندیها نه تنها به کاهش فراوانی جیغ زدن کمک میکنند بلکه به رشد هیجانی و اجتماعی کودک نیز یاری میرسانند. ایجاد یک محیط امن و قابل پیشبینی، به کودکان احساس آرامش و ثبات میدهد. والدین باید دقت کنند که ارتباطشان با کودکشان، همواره بر اساس الگوهای ثابتی از قوانین و واکنشها باشد تا کودک یاد بگیرد در شرایط مختلف چگونه رفتار کند.
ثبات در قوانین و واکنشهای والدین
ثبات در قوانین و واکنشهای والدین یکی از مهمترین راهکارها برای مدیریت رفتارهای هیجانی کودکان است. زمانی که قوانین خانوادگی واضح و مشخص باشد، کودکان بهتر میتوانند توقعات را درک کنند و در عوض رفتارهای خود را تنظیم نمایند. این ثبات همچنین به کودک اطمینان میدهد که عواقب رفتارهایشان فوری و قابل پیشبینی است. والدین باید همواره به یک شکل به جیغ زدن کودک پاسخ دهند و از تغییر ناگهانی برخوردها و عکسالعملها پرهیز کنند. برای مثال، اگر در یک مورد به جیغ زدن کودکتان بیتوجه میکنید و در مورد دیگری به آن واکنش نشان میدهید، کودک سردرگم میشود و نمیتواند رابطه بین رفتار و نتیجه آن را درک کند. از سوی دیگر، والدین باید همه اعضای خانواده در واکنشهای خویش با یکدیگر همراستا باشند تا کودک بتواند یک الگوی یکنواخت و ثابت را پیگیری کند. این کار نه تنها به جلوگیری از رفتارهای نامناسب کمک میکند، بلکه به تقویت رابطه والد-فرزندی و ایجاد محیطی آرام برای رشد کودک منجر میشود.
اجتناب از پاداش دادن به جیغ (تسلیم شدن)
پاداش دادن به جیغ زدن کودک، میتواند به تکرار و شدت این رفتار منجر شود. زمانی که والدین به درخواستهای او بهواسطه جیغ زدن پاسخ میدهند، در واقع به کودک این پیام را منتقل میکنند که این روش میتواند موثر باشد. این چالش وقتی بغرنجتر میشود که کودک متوجه شود با جیغ زدن میتواند به خواستههای خود دست یابد، حتی اگر نتیجه موقتی باشد. برای مقابله با این وضعیت، والدین باید در برابر جیغ زدن کودک بدون تسلیم شوند و بر رفتارهای مثبت او تمرکز کنند. زمانی که کودک به صورت غیر هیجانی خواستههای خود را مطرح کند، والدین باید با تشویق و پاداشهای مثبت به او پاسخ دهند. این رفتار نه تنها به کودک آموزش میدهد که چگونه خود را به شیوهای مناسبتر ابراز کند، بلکه به او یاد میدهد که جیغ زدن نتیجهای نخواهد داشت. علاوه بر این، والدین میتوانند با برنامهریزی فعالیتهای جذاب و سرگرمکننده، حواس کودک را از جیغ زدن دور کنند و باعث شوند که او به روشهای سازندهتری برای بیان احساساتش روی بیاورد.
آموزش آرامسازی بهصورت بازی
آموزش آرامسازی بهصورت بازی، یک روش موثر برای کمک به کودکان در کنترل هیجانات و کاهش جیغ زدن است. بازی به عنوان یک ابزار یادگیری، به کودکان این امکان را میدهد که مهارتهای هیجانی خود را در فضای شاد و بدون استرس تقویت کنند. والدین میتوانند بازیهای متنوعی پایهریزی کنند که مهارتهای آرامسازی را آموزش دهند. به عنوان مثال، بازیهای تنفسی که شامل دم و بازدم عمیق هستند، میتوانند به کودکان کمک کنند تا با افزایش هیجان یا ناراحتی، نفسهای خود را کنترل کنند. همچنین میتوانند هدایت کودکان به سوی بازیهای نرم و آرامشبخش کمک کند تا به تدریج یادگیری آرامش را به زندگی روزمره خود اضافه کنند. این شیوه باعث افزایش آگاهی هیجانی کودکان شده و در نهایت منجر به کاهش رفتارهایی همچون جیغ زدن میشود. علاوه بر این، والدین میتوانند از داستانها و قصههای آموزنده نیز استفاده کنند که در آنها شخصیتها با چالشهای هیجانی روبرو میشوند و تدابیری برای آرامسازی خود به کار میبرند. از طریق این روشها، کودکان بهتر میتوانند با حالات هیجانی خود آشنا شوند و شیوههای مناسبتری برای بیان احساساتشان انتخاب کنند.
محدود کردن عوامل محرک (ازدحام، سروصدا)
محدود کردن عوامل محرک از جمله ازدحام و سروصدا، میتواند تأثیر بهسزایی بر کاهش جیغ زدن در کودکان داشته باشد. محیطهای شلوغ و پرتنش میتوانند موجب احساس پریشانی و سردرگمی در کودکان شوند و در نتیجه آنها به جیغ زدن بهعنوان ابزاری برای جلب توجه یا ابراز ناراحتی روی میآورند. والدین باید به دقت به محیطی که کودک در آن زندگی میکند توجه کنند و سعی کنند شرایط را به گونهای تنظیم کنند که از فشارهای اضافی جلوگیری شود. به عنوان مثال، اگر کودک در محیطی با صداهای بلند یا شلوغیهای مداوم قرار گیرد، ممکن است نتواند به خوبی احساسات خود را مدیریت کند و بهجای آن، با جیغ زدن واکنش نشان دهد. بنابراین، والدین میتوانند با ایجاد فضاهای آرام و خلوت برای کودکان، به بهبود احساسات و کاهش نیازشان به جیغ زدن کمک کنند. همچنین میتوانند ساعات شلوغی را مدیریت کنند و برنامهریزی کنند که فعالیتهای بیرونی و اجتماعی در زمانهای مناسبی که کودک در حالت آرامش است، انجام شود. این کار نه تنها به کاهش رفتارهای ناخواسته کمک میکند، بلکه به کودکان احساس امنیت و آرامش بیشتری خواهد بخشید.
چه زمانی جیغزدن نگرانکننده است؟
جیغزدن و گریه کردن در کودکان معمولاً یکی از روشهای ابراز احساسات و خواستهها است. اما زمانی که این رفتار به یک الگوی پایدار و نگرانکننده تبدیل شود، نیاز به توجه بیشتری دارد. والدین باید به زمانها و شرایطی که این جیغزدنها اتفاق میافتد دقت کنند. اینکه آیا این جیغها شدید و طولانی بوده و بدون دلیل مشخص رخ میدهند یا خیر، میتواند نشاندهنده مشکلات عمیقتر باشد. در این بخش به بررسی نشانههایی میپردازیم که باید آنها را جدی گرفت و در صورت مشاهده، اقدامات لازم را انجام داد.
جیغهای شدید و طولانی بدون دلیل مشخص
جیغهای شدید و طولانی که بدون دلیل مشخص رخ میدهند، میتوانند نشانهای از وجود مشکلات عاطفی یا رفتاری در کودک باشند. در این موارد، کودک نه تنها احساساتش را ابراز میکند، بلکه ممکن است در حال تجربه یک تنش روانی یا هیجانی باشد. بهعنوان والدین، باید به این بستگی داشته باشید که آیا این جیغزدنها به یک اتفاق خاص مرتبط هستند یا به شکل مداوم و بیدلیل بروز میکنند. اگر این جیغها به طور مکرر و برای مدت طولانی تکرار شوند، ممکن است نیاز به مشاوره با یک متخصص روانشناسی باشد. از جمله دلایل ممکن میتوان به فشارهای اجتماعی، تجربههای ناکافی یا قابل توجه در رشد اجتماعی و عاطفی اشاره کرد. در اینجا، شناسایی الگوهای رفتاری و احساسات کودک بسیار مهم است تا بتوانید بهترین حمایت را ارائه دهید.
آسیبزدن به خود یا دیگران
زمانی که جیغزدن کودک به رفتارهای آسیبزننده به خود یا دیگران تبدیل میشود، این امر بسیار نگرانکننده است. این نوع رفتار میتواند نشاندهنده وجود مشکلات روانی و عاطفی جدی باشد که نیاز به مداخله فوری دارند. کودکانی که در حال جیغزدن هستند و در عین حال به خود یا دیگران آسیب میزنند، ممکن است تحت تأثیر احساساتی مانند اضطراب، خشم یا ناامیدی قرار داشته باشند. والدین باید به دقت این رفتار را زیر نظر داشته باشند و در صورت لزوم، با یک روانشناس یا مشاور مشورت کنند. این نوع رفتارها نیاز به کار بیشتری در زمینه آموزش مهارتهای مدیریت احساسات برای کودک دارند. کمک گرفتن از متخصصین میتواند در شناسایی الگوهای رفتاری مثبت و حمایت از کودک در مسیر بهبود موثر باشد.
مشکلات خواب، اضطراب یا ترسهای شدید
جیغزدن در دوران کودکی میتواند بهدلیل مشکلات خواب، اضطراب یا ترسهای شدید باشد. اگر بچهها در شب جیغ میزنند یا در حین خواب دچار اضطراب میشوند، این ممکن است به عدم امنیت یا تجربههای ناخوشایند مرتبط باشد. همچنین بیخوابی یا خواب ناامیدکننده میتواند بر رفتار کودک تأثیر بگذارد و منجر به افزایش جیغزدن شود. والدین باید به الگوهای خواب بچهها توجه کنند و در صورت مشاهده مشکلات مکرر، به یک متخصص خواب یا روانشناس مراجعه کنند. ایجاد محیطی آرام و امن برای خواب و نیز صحبت با کودکان درباره احساساتشان میتواند در کاهش این نوع جیغزدنها موثر باشد.
جیغهای روزانه همراه با پرخاشگری
جیغهای روزانه که با پرخاشگری همراه هستند، میتوانند نشانهای از عدم کنترل احساسات و هیجانات در کودک باشند. این نوع رفتار میتواند به دلایل مختلفی از جمله فشارهای اجتماعی، تجربیات منفی یا فقدان مهارتهای ارتباطی ناشی شود. اگر جیغزدن به یک علامت مکرر پرخاشگری تبدیل شود، والدین باید تجاهف کنند و این رفتار را جدی بگیرند. مهم است که به کودک کمک شود تا راههای سالمتری برای ابراز احساسات و هیجاناتش پیدا کند. آموزش مهارتهای اجتماعی، ارتباطی و خودکنترلی برای کودک میتواند به کاهش این نوع رفتار کمک کند. در برخی موارد، ممکن است نیاز به روان درمانی یا مشاوره با متخصصین برای بهبود وضعیت کودک باشد.
احتمال وجود اختلالات حسی یا هیجانی
اگر جیغزدن کودک به شکلی مکرر و نگرانکننده بروز کند، ممکن است نشانههایی از اختلالات حسی یا هیجانی وجود داشته باشد. کودکان ممکن است بهدلیل حساسیت زیاد به واقعیتهای ذهنی یا محیطی به جیغزدن واکنش نشان دهند. این اختلالات میتواند شامل اختلالات اوتیسم، اختلال توجه و بیشفعالی (ADHD) یا سایر مشکلات روانی و رفتاری باشد. در چنین شرایطی، شناسایی زودهنگام نشانهها و تعامل با یک متخصص از اهمیت ویژهای برخوردار است. با ارائه درمانهای مناسب، مشاوره و آموزشهای لازم، میتوان به کودک کمک کرد تا با چالشهای خود کنار بیاید و رفتارهای سالمتری را یاد بگیرد. در این موارد، نقش والدین در حمایت و فهم کودک بسیار حیاتی است.
نتیجهگیری
در مواجهه با جیغ زدن و گریههای مکرر کودکان، والدین باید به یاد داشته باشند که این رفتارها بخشی طبیعی از روند رشد کودک هستند. با این حال، اگر این حالتها به یک چالش تبدیل شده و باعث ایجاد تنش در خانواده شدهاند، استفاده از روشهای علمی و کاربردی میتواند مؤثر باشد. شناخت دلایل پشت جیغ زدن و گریه کردن کودک، اولین قدم ضروری در مدیریت این رفتار است. درک احساسات کودک، ارائه آرامش و ثبات عاطفی، و استفاده از تکنیکهای تنشزدایی و توجه مثبت میتواند به کاهش این رفتارها کمک کند.
در نهایت، مهم است که والدین به یاد داشته باشند که تغییر رفتار در کودکان به زمان و صبر نیاز دارد. همکاری با متخصصین روانشناسی کودک و یادگیری روشهای مدیریتی مؤثر میتواند به والدین کمک کند تا بهتر با موقعیتها برخورد کنند و به بهبود کیفیت زندگی خانوادگی خود بپردازند. از آنجا که هر کودک منحصر به فرد است، استفاده از استراتژيهای متنوع و تطبیق آنها با ویژگیهای فردی کودک میتواند نتایج بهتری به همراه داشته باشد.
سوالات پرتکرار
جیغ زدن بچهها به ویژه در سنین پایین میتواند چالشی بزرگ برای والدین باشد. در این شرایط، والدین معمولاً به دنبال راهکارهای مؤثر برای مدیریت این رفتار هستند. در این بخش، به سوالات پرتکرار والدینی که با این معضل روبرو هستند، پاسخ خواهیم داد. فهمیدن دلیل جیغ زدن دختر شما و ارائه راهکارهای مناسب میتواند به شما کمک کند تا آرامش و شادی بیشتری را به زندگی خانوادگی خود بازگردانید.
اگر دخترم برای هر چیزی جیغ میزند، چه کنم؟
اگر دخترتان به دلیل هر مسئلهای جیغ میزند، اولین قدم درک احساسات اوست. بچهها معمولاً از جیغ زدن به عنوان راهی برای بیان نیازها یا احساسات خود استفاده میکنند. سعی کنید در لحظه آرامش کنید و به او گوش دهید. در برخی موارد، ممکن است او احساس خستگی، گرسنگی یا نیاز به توجه داشته باشد. شما میتوانید با برقراری ارتباط مؤثر، او را تشویق کنید تا احساسات خود را به شیوههای دیگر بیان کند. به عنوان مثال، میتوانید او را تشویق کنید که به جای جیغ، با کلمات بگوید چه چیزی او را ناراحت کرده است. به مرور زمان و با کمک شما، او میآموزد که جیغ زدن نه تنها مشکل را حل نمیکند، بلکه ممکن است واکنشهای منفی از سوی دیگران را به همراه داشته باشد.
آیا بیتوجهی کامل به جیغ درست است؟
بیتوجهی کامل به جیغها در برخی موارد میتواند یک استراتژی مؤثر باشد، اما این به شرایط وابسته است. اگر دخترتان به دنبال جلب توجه از طریق جیغ زدن است، بیتوجهی ممکن است به او نشان دهد که این رفتار نمیتواند نتیجه مطلوبی داشته باشد. با این حال، نباید نسبت به نیازهای واقعی او بیتفاوت باشید. در مواقعی که جیغ زدن به دلیل احساسات شدید مانند ترس یا خشم باشد، بهتر است به او توجه کنید و او را در این زمان حمایت کنید. همزمان، میتوانید او را به بیان احساساتش تشویق کنید. مهم است که والدین بین بیتوجهی به رفتارهای توجهطلبانه و حمایت از نیازهای احساسی کودکی خود تعادل ایجاد کنند.
چطور به او یاد بدهم احساساتش را با کلام بگوید؟
برای یاد دادن به دخترتان که احساساتش را با کلام بیان کند، باید محیطی امن و آرام فراهم کنید. ابتدا میتوانید با استفاده از قصهها و داستانها، احساسات مختلف را معرفی کنید. این کار به او کمک میکند تا با کلمات احساساتش آشنا شود. همچنین، شما میتوانید خودتان با بیان احساساتتان در موقعیتهای مختلف، الگوی خوب و مناسبی برای او باشید. تشویق او به بیان نظراتش در مورد روزمرگی و احساساتش را نیز فراموش نکنید. به او یاد دهید که وقتی مردم چه احساسی دارند، به آنها توجه کنید و به او این فرصت را بدهید که درک کند احساساتش طبیعی و قابل بیان هستند. در نهایت، حتماً او را بابت تلاشهایش در بیان احساسات تشویق کنید، حتی اگر کامل نباشند.
اگر در جمع جیغ میزند، بهترین واکنش چیست؟
جیغ زدن در جمع ممکن است والدین را در موقعیتهای ناخوشایند قرار دهد. در این شرایط، بهترین واکنش این است که آرامش خود را حفظ کنید. ابتدا سعی کنید با چهرهای آرام به دخترتان توجه کنید و دلیل جیغ زدنش را با دقت بررسی کنید. اگر احساس میکنید که او در جمع به خاطر جلب توجه یا از فرط هیجان جیغ میزند، میتوانید او را به آرامش دعوت کنید و با کلمات ملایم او را به ساکت شدن تشویق کنید. لازم است به او بفهمانید که مسائل را میتوان با کلمات حل و فصل کرد. ارائه همدلی و توجه به احساسات او در جمع میتواند به او کمک کند تا درک بهتری از موقعیتهای اجتماعی کسب کند و به تدریج جیغ زدن را کاهش دهد.
چه زمانی باید به روانشناس کودک مراجعه کنم؟
مراجعه به روانشناس کودک زمانی ضروری است که جیغ زدن دخترتان به رفتارهای غیرعادی و مزمن تبدیل شده و تأثیر منفی بر زندگی روزمرهاش و همچنین خانوادهتان داشته باشد. همچنین چنانچه جیغ زدن با رفتارهای پرخاشگرانه، اضطراب، افسردگی یا سایر نشانههای عاطفی همراه باشد، بهتر است کمک حرفهای دریافت کنید. روانشناس میتواند به ارائه استراتژیهای مؤثر برای مدیریت احساسات و رفتارها کمک کند. در این راستا، بازخوردهای خود را بهعنوان والدین نیز آنالیز کرده و ببینید آیا تغییر در رفتار شما به بهبود این معضل کمک میکند یا خیر. مشاوره به ویژه در زمانهای بحرانی میتواند برای همگی اعضای خانواده مفید باشد و به شما در مقابله با این چالشها کمک کند.
